Klinik sinirbilim, beyin ve merkezi sinir sistemi hastalıklarının ve bozukluklarının altında yatan temel mekanizmaların bilimsel çalışmalarına odaklanan bir sinirbilim dalıdır.[1] Bu tür bozuklukları tanımlamanın ve teşhis etmenin yeni yollarını ve nihayetinde yeni tedaviler geliştirmeyi amaçlamaktadır.
Klinik bir sinirbilimci, bu alanda uzmanlaşmış bilgiye sahip bir bilim insanıdır. Tüm klinisyenler klinik sinirbilimci değildir.[2][3] Psikiyatristler, nörologlar, klinik psikologlar, sinirbilimciler, beyin cerrahları ve diğer bazı uzman ve bilim adamları, nörobiyolojik bozuklukları önlemeye ve tedavi etmeye yönelik tanı yöntemleri ve yolları geliştirmek için temel araştırma bulgularını kullanır.[4] Bu tür bozukluklar arasında bağımlılık, Alzheimer hastalığı, amyotrofik lateral skleroz, anksiyete bozuklukları, dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu, otizm, bipolar bozukluk, beyin tümörleri, depresyon, Down sendromu, disleksi, epilepsi, Huntington hastalığı, multipl skleroz, AIDS nörolojik tutlumu, nörolojik travma, ağrı, obsesif-kompulsif bozukluk, Parkinson hastalığı, şizofreni, uyku bozuklukları, felç ve Tourette sendromu bulunur.[5]
Nöroloji, nöroşirürji ve psikiyatri, nörobilimsel bilgileri kullanan başlıca tıbbi uzmanlık alanları iken, bilişsel sinirbilim, nöroradyoloji, nöropatoloji, oftalmoloji, kulak burun boğaz, anesteziyoloji ve rehabilitasyon tıbbı gibi diğer uzmanlıklar disipline katkıda bulunabilir.[1] Nörobilim perspektifinin psikoterapi, sosyal psikiyatri veya sosyal psikoloji gibi diğer dallar ile entegrasyonu giderek daha önemli hale gelecektir.[6][7]